روسری و کلاه‌های دهه ۵۰ و ۶۰: از روسری گل‌دار تا کلاه بافتنی مادربزرگ
روسری دهه ۶۰ بیشتر از یک تکه پارچه بود — نماد یک دوران. روسری‌های گل‌دار نایلونی با رنگ‌های شاد، چارقدهای پشمی مادربزرگ، و کلاه‌های بافتنی با گلوله‌های رنگارنگ بالا — اینها تصویر زنان و کودکان دهه ۵۰ و ۶۰ شمسی بود. در این مطلب همه چیز را مرور می‌کنیم: از طرح‌ها و جنس‌ها تا خاطرات گرمی که پشت هر روسری نهفته است.
فهرست مطالب
روسری دهه ۶۰ چه بود؟
اگر بخواهیم یک تصویر از زنان دهه ۶۰ شمسی به ذهن بیاوریم، احتمالاً روسری گل‌دار اول از همه می‌آید. آن دهه با تغییرات بزرگی همراه بود و روسری از یک انتخاب شخصی به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی روزمره تبدیل شد. اما نه هر روسری‌ای — روسری‌های آن دوره بوی خاصی داشتند؛ بوی پارچه‌های نایلونی که زیر آفتاب گرم می‌شدند، بوی عطر مادر، و بوی خانه.
در دهه ۵۰ شمسی، پیش از تحولات بزرگ اجتماعی، روسری برای بسیاری از زنان بیشتر یک اکسسوری مد بود. روسری‌های ابریشمی، حریری، و چاپ‌شده با طرح‌های رنگارنگ در مغازه‌های تهران و شهرهای بزرگ به فروش می‌رسید. بعضی‌ها را می‌گذاشتند روی دوش، بعضی‌ها را دور سر می‌بستند به سبک اروپایی. طرح‌های پرینت‌شده از گل‌های درشت، خطوط هندسی، و حتی نقش و نگارهای شرقی رواج داشت. خانم‌های شیک‌پوش شهری ترجیح می‌دادند روسری‌هایی با رنگ‌بندی ملایم و طرح‌های ظریف بپوشند که با لباسشان ست باشد.
با آغاز دهه ۶۰، روسری وارد فضای دیگری شد. پارچه‌های ساده‌تر، رنگ‌های کمی تیره‌تر برای بیرون از خانه، اما داخل خانه همان روسری‌های گل‌دار و شاد بود که همه یادشان می‌آید. مادرها یک روسری مجلسی برای عروسی‌ها داشتند، یک روسری روزمره برای بازار، و یک چارقد پشمی برای روزهای سرد زمستان.
مادربزرگ‌ها اغلب هنوز هم به سبک پیش از انقلاب چارقد می‌بستند — آن روش قدیمی زیر چانه گره زدن که انگار همیشه بوده. دیدن این تصویر از مادربزرگ، نشسته کنار منقل با چارقدی که نصف صورتش را گرفته، یکی از آشناترین خاطرات دهه ۶۰ است.
یادت میاد؟ آن روسری‌های نایلونی که وقتی تا می‌شدند یه صدای خش‌خشی می‌دادند؟ مادر یا مادربزرگت حتماً یکی داشت — معمولاً با طرح گل‌های ریز سفید روی زمینه آبی یا صورتی. این روسری‌ها را در جهیزیه می‌گذاشتند و سال‌ها نگه می‌داشتند. بعضی‌ها هنوز توی کشوهای قدیمی خانه پیدا می‌شوند.
چرا روسری گل‌دار نماد آن دوران شد؟
روسری گل‌دار را نمی‌شود از خاطرات دهه ۶۰ جدا کرد. اما چرا این طرح خاص این‌قدر ماندگار شد؟
اول از همه، گل یک طرح بی‌خطر بود — نه خیلی مدرن، نه خیلی سنتی. برای هر سنی می‌شد پیدایش کرد؛ از گل‌های ریز دکمه‌مانند روی روسری دختربچه‌های مدرسه تا گل‌های درشت روی چارقد مادربزرگ‌ها. رنگ‌های شاد گل‌ها هم در آن دوران که دنیا خیلی خاکستری بود، نوعی شادی ساده را می‌آوردند.
جنس بیشتر این روسری‌ها پلی‌استر یا نایلون بود — پارچه‌هایی که ارزان‌تر از ابریشم بودند، راحت‌تر شسته می‌شدند، و سریع‌تر خشک می‌شدند. در دوران جنگ که همه چیز سخت‌تر بود، این ویژگی‌های عملی اهمیت زیادی داشتند. ضمناً رنگشان بعد از چند بار شستشو کمتر می‌رفت، که این هم یک امتیاز بود.
خیلی از این روسری‌ها از بازار تهران می‌آمد — به‌خصوص از بازار بزرگ تهران و بازارهای شهرستان‌ها. فروشنده‌ها طرح‌های مختلف را روی پیشخوان پهن می‌کردند و مشتری می‌توانست ساعت‌ها بگردد. قیمت‌ها متفاوت بود؛ روسری‌های ارزان‌تر چند تومانی بودند و روسری‌های خوب‌تر چند برابر می‌ارزیدند.
طرح‌های پرطرفدار دهه ۶۰ عبارت بودند از:
- گل‌های ریز روی زمینه تیره: سفید روی سرمه‌ای، قرمز روی مشکی — کلاسیک مادران
- طرح‌های گل‌دار درشت: گل‌رزهای بزرگ، لاله‌های قرمز — معمولاً روی زمینه سفید یا کرم
- طرح‌های هندسی: چهارخانه، راه‌راه، بیضی — برای خانم‌هایی که سلیقه متفاوت‌تری داشتند
- چارقد ساده: معمولاً یک رنگ، سرمه‌ای، قهوه‌ای، یا مشکی — برای مراسم و مجالس رسمی‌تر
اگر هنوز دنبال یک نمونه اصل از آن دوران می‌گردی، روسری کلاه خاطره‌انگیز دهه ۵۰ در فروشگاه دهه ۶۰ یکی از نمونه‌های اصیل است که از آن دوران باقی مانده.
روش‌های بستن روسری در دهه ۶۰
یکی از چیزهایی که در دهه ۶۰ تغییر کرد، روش بستن روسری بود. در دهه ۵۰، زنان اغلب روسری را به سبک‌های مختلفی می‌بستند — روی دوش انداختن، دور سر بستن با گره پشت، یا به سبک اروپایی. در دهه ۶۰، روش‌های استانداردتری جا افتادند.
روش رایج داخل خانه این بود که روسری را از وسط تا می‌کردند تا مثلث شود، بعد روی سر می‌گذاشتند و دو طرفش را زیر چانه یا پشت گردن گره می‌زدند. برخی زنان ترجیح می‌دادند دو سر روسری را روی سینه رها کنند که به آن «شال» می‌گفتند.
مادربزرگ‌ها اغلب هنوز به همان سبک قدیمی چارقد می‌بستند — آن روش خاص که نیاز به تمرین داشت و انگار فقط بزرگ‌ترها بلد بودند. این سبک بستن با استفاده از چارقد مربع‌شکل بود که ابتدا مورب تا می‌شد و بعد به شکل خاصی دور سر و زیر چانه بسته می‌شد.
روسری و چارقد: تفاوتشان چه بود؟
یکی از سوال‌هایی که ممکن است پیش بیاید اینکه روسری با چارقد چه فرقی داشت؟ چارقد معمولاً پارچه‌ای بزرگ‌تر و اغلب مربع‌شکل بود — شاید ۱۲۰ در ۱۲۰ سانتی‌متر — که زیر چانه گره می‌زدند. این نوع پوشش بیشتر در میان زنان مسن‌تر و در مناطق سنتی‌تر رایج بود. خیلی از مادربزرگ‌ها چارقد را ترجیح می‌دادند چون راحت‌تر بود و گرمای بیشتری می‌داد.
روسری معمولاً کوچک‌تر و سبک‌تر بود — اغلب مستطیل‌شکل — که روش‌های بستن بیشتری داشت. نسل جوان‌تر دهه ۶۰ بیشتر به روسری گرایش داشت، در حالی که مادربزرگ‌ها اغلب هنوز چارقد می‌پوشیدند.
کلاه بافتنی مادربزرگ: چه بود و چرا همه داشتند؟
اگر روسری گل‌دار نماد زنان دهه ۶۰ بود، کلاه بافتنی نماد زمستان‌های آن دوران بود. این کلاه‌ها هیچ مدل خاصی نداشتند — هر خانواده‌ای معمولاً یک نفر در خانه بود که بافتنی می‌دانست و کلاه می‌بافت.
کلاه بافتنی دهه ۶۰ چند ویژگی خاص داشت:
- کاموای رنگارنگ: معمولاً از کاموای اکریلیک که بیشتر در بازار پیدا می‌شد — زرد، قرمز، سبز، آبی، همه رنگ‌ها کنار هم
- گلوله بالا: آن گلوله پشمی بالای کلاه که بچه‌ها عاشقش بودند — گاهی چند رنگ داشت
- دم‌گوش‌های آویزان: برای کودکان، کلاه‌هایی با دم‌گوش‌های آویزان بافته می‌شد که زیر چانه گره می‌زدند
- طرح‌های ساده اما جذاب: طرح برجسته (ریلیف)، راه‌راه، یا طرح ذرت‌مانند
بافتنی در آن دوران یک هنر اجتماعی بود. زنان در مهمانی‌ها می‌بافتند، جلوی تلویزیون می‌بافتند، وقتی انتظار می‌کشیدند می‌بافتند. مادربزرگ‌ها معمولاً ماهر بودند — آنها می‌توانستند در یک هفته یک کلاه کامل ببافند. بعضی وقت‌ها هم برای فروش می‌بافتند تا کمکی به درآمد خانواده کنند.
صبح زمستان بود، هنوز هوا تاریک بود، و مادربزرگ قبل از همه بیدار شده بود. پشت کرسی نشسته بود، با آن دست‌های ماهرش کاموا می‌بافت — صدای کلیک‌کلیک میل‌های بافتنی با صدای قل‌قل سماور قاطی می‌شد. این صحنه برای خیلی از دهه شصتی‌ها آشنا است.
خاطره گرم: خیلی از دهه شصتی‌ها یادشان می‌آید که مادربزرگ یا مادر زمستان‌ها کلاه بافتنی‌هایی می‌دوختند که داخلشان یک لایه نایلون می‌گذاشتند تا از برف و باران خیس نشود. این تکنیک به‌خصوص برای کودکانی که سر راه مدرسه در برف بازی می‌کردند خیلی کاربردی بود. وقتی کلاه خیس می‌شد، مادر آن را روی بخاری می‌گذاشت تا خشک شود — و بوی پشم خیسِ کنار بخاری یکی از آشناترین بوهای زمستان دهه ۶۰ بود.
کلاه بافتنی برای کودکان: طرح‌های مخصوص
کودکان دهه ۶۰ کلاه‌های مخصوص خودشان را داشتند. طرح‌هایی مثل خرس، گربه، یا خرگوش روی کلاه‌های بچه‌گانه رایج بود — البته به شکل ساده بافته‌شده، نه مثل کلاه‌های امروزی. دختربچه‌ها اغلب کلاه‌های صورتی یا سفید داشتند، پسرها آبی یا سرمه‌ای.
یک کلاه بافتنی برای بچه مدرسه‌ای باید چند ویژگی می‌داشت: محکم که در حین بازی نیفتد، گوش‌ها را خوب بپوشاند، و به اندازه‌ای گرم باشد که سرماخوردگی‌های پاییزی را کم کند. مادرها این نکات را خوب می‌دانستند.
کلاه‌های زنانه: از بافتنی تا پشمی
زنان بزرگسال هم کلاه می‌پوشیدند، هرچند کمتر از امروز. کلاه‌های پشمی ساده، کلاه‌های نمدی برای روستاها و مناطق سردسیر، و گاهی کلاه‌های مدل اروپایی که در دهه ۵۰ مد بود. بعضی از خانم‌ها ترجیح می‌دادند به جای کلاه، شال‌های پشمی ضخیم دور سرشان بپیچند که هم گرم‌تر بود هم پوشیده‌تر.
در زمستان، ترکیب چارقد پشمی با کت زمستانی و دستکش‌های بافتنی یک «ست زمستانی» کامل بود که هیچ مادر و مادربزرگی بدون آن از خانه بیرون نمی‌رفت.
کلاه‌های پسرانه و مردانه دهه ۵۰ و ۶۰
کلاه در میان مردان و پسران آن دوران هم جای خودش را داشت، هرچند شکلش با کلاه‌های زنانه خیلی فرق می‌کرد.
کلاه اسپرت (نقاب‌دار)
کلاه‌های نقاب‌دار یا همان کپ‌های اسپرت در دهه ۵۰ خیلی مد بودند — به‌خصوص بین جوانان شهری. این کلاه‌ها بیشتر تحت تأثیر مد اروپایی و آمریکایی بودند. در دهه ۶۰ و با تغییر فضای جامعه، این نوع کلاه‌ها کمتر دیده شدند و بیشتر جنبه ورزشی به خودشان گرفتند.
کلاه‌های مدرسه‌ای
پسرهای مدرسه‌ای دهه ۶۰ اگر بخواهند در زمستان گرم بمانند باید کلاه می‌پوشیدند. کلاه‌های بافتنی ساده، معمولاً تک‌رنگ سرمه‌ای یا خاکی، رایج‌ترین نوع بود. بعضی مدارس حتی مدل خاصی داشتند که همه باید می‌پوشیدند.
یادت می‌آید؟ آن روزهای زمستانی که باید از صبح زود برای مدرسه آماده می‌شدی و مادر اصرار داشت حتماً کلاه بگذاری؟ و بعد همین که از در خانه بیرون می‌رفتی و از دیدشان دور می‌شدی، کلاه را بر می‌داشتی؟ آن کلاه بافتنی آبی سرمه‌ای که کمی زبر بود و گاهی اذیت می‌کرد — اما مادر می‌گفت به خیرت است.
کلاه‌های پشمی مردانه
مردان بزرگسال، به‌خصوص کارگران و روستاییان، اغلب کلاه‌های نمدی یا پشمی ضخیم می‌پوشیدند. این کلاه‌ها علاوه بر گرم نگه داشتن سر، در برابر خورشید هم محافظ بود. در مناطق سردسیر، این کلاه‌ها بخش جدایی‌ناپذیر لباس روزانه بود.
در دهه ۵۰ شمسی، کلاه‌های فدورا (کلاه شاپو) هم بین مردان شهری رایج بود — نوعی تأثیر از سینمای ایرانی آن دوران. بعضی از پدرها و پدربزرگ‌ها هنوز در عکس‌های قدیمی با همین کلاه‌ها دیده می‌شوند — آن قیافه جدی با کلاه شاپو که انگار همه مردان آن دوره داشتند.
شال گردن: همراه ثابت کلاه
در دهه ۶۰، کلاه معمولاً بدون شال گردن ناقص بود. شال‌های پشمی که دور گردن پیچیده می‌شدند — اغلب به رنگ‌های تیره — همراه ثابت کلاه‌های بافتنی بودند. دستکش پرچمی دهه ۶۰ هم جزئی از همین سرویس زمستانی بود — دستکش، کلاه، و شال؛ بسته‌ای که مادر هر صبح زمستان جلوی در روی سر و دست بچه می‌گذاشت.
روسری دوران جنگ: ساده اما پر از خاطره
سال‌های دوران جنگ تحمیلی، یعنی بیشتر دهه ۶۰ شمسی، بر همه چیز تأثیر گذاشت — از جمله پوشاک. پارچه و منسوجات گران‌تر شدند، کوپن‌بندی برخی اجناس رایج شد، و مردم یاد گرفتند با کمتر بیشتر کنار بیایند.
در این دوران، روسری‌ها به سمت رنگ‌های تیره‌تر و سادگی بیشتری رفتند — نه از روی انتخاب، بلکه از روی ضرورت. پارچه‌های ساده و بادوام جای پارچه‌های تزئینی را گرفتند. اما این به معنی از دست رفتن زیبایی نبود — مادرها راه‌هایی برای تزئین پیدا می‌کردند: یک نوار، یک گیره موی رنگارنگ، یک گل‌دوزی کوچک روی لبه روسری.
روسری در عروسی‌های دهه ۶۰
عروسی‌های دهه ۶۰ فرصتی بود که زن‌ها بهترین روسری‌هایشان را در بیاورند. روسری‌های مجلسی معمولاً از جنس حریر یا ساتن بودند — نرم‌تر، براق‌تر، و گاهی با گلدوزی‌های کوچک روی لبه. این روسری‌ها را با مراقبت ویژه نگه می‌داشتند، اتو می‌کردند، و فقط برای مناسبت‌های خاص در می‌آوردند.
عروس‌های دهه ۶۰ روسری سفید یا کرم می‌پوشیدند که اغلب با تور یا گل مصنوعی تزئین شده بود. این ست عروسی کامل شامل روسری، لباس، و گاهی یک تاج کوچک با گل‌های مصنوعی بود. خانواده‌های مرفه‌تر ممکن بود روسری عروس را از یک مغازه تخصصی پارچه‌فروشی یا خیاطی بگیرند.
روسری خانگی در مقابل روسری بیرون
یکی از خاطرات جالب دهه ۶۰ تمایز بین روسری «بیرونی» و روسری «خانگی» بود. روسری بیرونی معمولاً تیره‌تر، ساده‌تر، و مناسب‌تر برای فضای عمومی بود. اما روسری خانگی — یا همان روسری‌ای که زنان داخل خانه می‌پوشیدند — می‌توانست هر رنگ و طرحی باشد. گل‌دارترین، شادترین، و گاهی خنده‌دارترین روسری‌ها را خانم‌ها برای استفاده داخل خانه نگه می‌داشتند.
این روسری‌های خانگی معمولاً قدیمی‌تر بودند — روسری‌هایی که دیگر برای بیرون مناسب نبودند اما هنوز پارچه‌شان درست بود. مادربزرگ‌ها اغلب چارقد خانگی‌شان را سال‌ها نگه می‌داشتند.
روسری در مدرسه دخترانه
دختربچه‌های دهه ۶۰ از همان اول مدرسه با روسری آشنا شدند. روسری مدرسه معمولاً سفید یا سرمه‌ای بود — مثل بقیه لباس فرم. خیلی از مادرها روسری‌های مدرسه را خودشان می‌دوختند یا می‌خریدند تا هم اقتصادی‌تر باشد، هم دقیقاً اندازه سر دخترشان باشد.
بعضی از دخترها روسری‌هایشان را با گیره‌های رنگارنگ، سنجاق‌های تزئینی، یا نوارهای کوچک زیباتر می‌کردند — البته فقط تا وقتی که ناظم نمی‌دید!
روسری در مراسم عزاداری
دهه ۶۰ دهه‌ای بود که مراسم عزاداری، به‌خصوص در سال‌های جنگ، خیلی بیشتر از قبل بود. در این مراسم، زنان اغلب چادر مشکی می‌پوشیدند، اما روسری‌های مشکی هم رایج بود. این روسری‌های مشکی یا سرمه‌ای مخصوص عزاداری در یک کشو یا قاب در کمد نگه داشته می‌شدند و فقط برای چنین مواقعی در می‌آمدند.
این دوگانگی — روسری گل‌دار شاد برای عروسی و جشن، روسری سادة تیره برای عزاداری — بخش مهمی از فرهنگ پوشش زنانه دهه ۶۰ بود.
این وسایل امروز کجا پیدا می‌شوند؟
اگر دنبال یک روسری یا کلاه اصل از دهه ۵۰ یا ۶۰ شمسی هستی — برای هدیه، برای کلکسیون، یا فقط برای داشتن یک تکه از آن دوران — باید بدانی که این وسایل هنوز پیدا می‌شوند، اما نه همه جا.
بازارهای قدیمی، دکان‌های سمساری، و فروشگاه‌های تخصصی نوستالژی بهترین جاها هستند. روسری کلاه خاطره‌انگیز دهه ۵۰ که در فروشگاه دهه ۶۰ موجود است، یکی از نمونه‌های اصیل و کمیاب است که شاید جالب‌ترین سوغاتی برای خانم‌هایی باشد که بزرگ شدن آن دوران را به یاد می‌آورند.
نکاتی برای شناخت روسری اصل از تقلبی
این روزها بعضی‌ها روسری‌های «رترو» می‌فروشند که جدید هستند اما طرح قدیمی دارند. برای تشخیص روسری اصل از دهه ۵۰ و ۶۰، به این نکات توجه کن:
- جنس پارچه: روسری‌های اصل اغلب از نایلون یا پلی‌استر سنگین‌تر بودند — نه پارچه‌های سبک امروزی
- رنگ‌بندی: رنگ‌های قدیمی کمی «کهنه» به نظر می‌رسند — نه تازه و خیلی براق
- نخ‌کشیدگی‌های ریز: پارچه‌های قدیمی معمولاً جاهایی دارند که نخ کمی کشیده شده
- بوی پارچه: پارچه‌های قدیمی بوی خاصی دارند که با شستن هم کاملاً نمی‌رود
- برچسب یا دوخت کنار: خیلی از روسری‌های قدیمی برچسب «ساخت ایران» یا برندهای خارجی آن دوران دارند
اگر می‌خواهی یک کلاه قدیمی هم داشته باشی، کفش مردانه جیری دهه ۶۰ و سایر پوشاک قدیمی در فروشگاه دهه ۶۰ موجود هستند — جایی که وسایل اصل و فابریک آن دوران را جمع‌آوری و نگهداری می‌کنند.
روسری قدیمی به عنوان هدیه
روسری یا کلاه قدیمی یکی از بهترین هدیه‌ها برای خانم‌های دهه ۵۰ و ۶۰ است. این وسایل حس متفاوتی دارند — وقتی یک روسری قدیمی را می‌بینی، بلافاصله یاد دوران کودکی می‌افتی. برای روزهایی مثل روز مادر، تولد، یا عید نوروز، این نوع هدیه‌های نوستالژیک می‌توانند خیلی معنادارتر از هدیه‌های معمولی باشند.
یک روسری قدیمی داخل یک جعبه کوچک با یک کارت دست‌نویس — این می‌تواند ساده‌ترین اما صمیمی‌ترین هدیه‌ای باشد که یک دهه شصتی می‌تواند دریافت کند. نه به خاطر قیمتش، بلکه به خاطر تمام خاطراتی که با خودش می‌آورد.
روسری و کلاه از نگاه نسل امروز
نسل امروز که دهه ۶۰ را نزیسته، وقتی این روسری‌ها و کلاه‌ها را می‌بینند، شاید با تعجب بپرسند «این چیه؟» اما برای کسی که آن دوران را به یاد دارد، هر تکه پارچه یک داستان است. مادری که جلوی آینه روسری‌اش را مرتب می‌کند قبل از رفتن به بازار. مادربزرگی که با دست‌های خسته کلاه می‌بافد. کودکی که از زیر کلاه زمستانی‌اش نگاه می‌کند.
این وسایل ساده — یک تکه پارچه، یک کلاه پشمی — در واقع خزانه‌های کوچکی از خاطرات هستند. نگهشان داشتن یعنی نگه داشتن یک تکه از آن دوران.
سوالات رایج درباره روسری و کلاه دهه ۶۰
روسری دهه ۶۰ چه رنگ‌ها و طرح‌هایی داشت؟
روسری‌های دهه ۶۰ شمسی معمولاً طرح‌های گل‌دار داشتند — از گل‌های ریز روی زمینه تیره تا گل‌های درشت روی زمینه روشن. رنگ‌های رایج شامل آبی سرمه‌ای، قرمز، سبز، و بژ بود. روسری‌های تک‌رنگ مشکی یا سرمه‌ای هم برای استفاده بیرون از خانه رایج بود، در حالی که روسری‌های رنگارنگ‌تر بیشتر در خانه و مجالس دیده می‌شدند.
کلاه بافتنی مادربزرگ از چه پارچه‌ای بود؟
کلاه‌های بافتنی دهه ۶۰ اغلب از کاموای اکریلیک بافته می‌شدند — یک نوع نخ مصنوعی که ارزان‌تر از پشم طبیعی بود و در بازار راحت‌تر پیدا می‌شد. کاموای پشمی طبیعی هم بود، اما گران‌تر بود و بیشتر برای لباس‌های مجلسی یا هدیه استفاده می‌شد. رنگ‌های روشن مثل قرمز، زرد، و سبز برای بچه‌ها، و رنگ‌های تیره مثل سرمه‌ای و قهوه‌ای برای بزرگ‌ترها رایج‌تر بود.
روسری‌های دهه ۵۰ با دهه ۶۰ چه تفاوتی داشتند؟
در دهه ۵۰ شمسی، روسری بیشتر یک اکسسوری مد بود — زنان بیشتر روسری‌های ابریشمی، حریری، و طرح‌دار می‌خریدند تا به عنوان تزئین لباسشان از آن استفاده کنند. با آغاز دهه ۶۰ و تحولات اجتماعی، روسری به بخش ضروری پوشش تبدیل شد و تنوع پارچه و طرح کمی ساده‌تر شد. با این حال، در خانه‌ها روسری‌های رنگارنگ همچنان استفاده می‌شدند.
آیا روسری‌های اصل دهه ۵۰ و ۶۰ هنوز پیدا می‌شوند؟
بله، اما نه در همه جا. روسری‌های اصل از دهه ۵۰ و ۶۰ در برخی فروشگاه‌های تخصصی نوستالژی، بازارهای کهنه‌فروشی، و سمساری‌ها پیدا می‌شوند. فروشگاه دهه ۶۰ یکی از معدود جاهایی است که روسری‌های اصل و فابریک از آن دوران را جمع‌آوری و نگهداری می‌کند. این وسایل هم به عنوان کلکسیون و هم به عنوان هدیه‌های نوستالژیک ارزشمند هستند.
چطور روسری قدیمی را از نو تشخیص بدهم؟
روسری‌های اصل از دهه ۵۰ و ۶۰ معمولاً از پارچه‌های سنگین‌تر پلی‌استر یا نایلون بودند، با رنگ‌هایی که کمی کدرتر از رنگ‌های امروزی به نظر می‌رسند. بوی پارچه قدیمی متفاوت است — نه تازه. لبه‌های دوخته‌شده دست‌دوز یا ماشین‌دوز قدیمی، و گاهی یک برچسب «ساخت ایران» یا برندهای خارجی آن دوران، نشانه اصالت است. اگر همه چیز خیلی تمیز و بی‌عیب به نظر می‌رسد، احتمالاً جدید است.
پوشیدنی‌های اصل دهه ۵۰ و ۶۰ را از فروشگاه دهه ۶۰ ببین
فروشگاه دهه ۶۰ اولین و بزرگ‌ترین فروشگاه نوستالژی ایران است — با بیش از ۳۵۰۰ خریدار راضی. روسری، کلاه، دستکش و پوشیدنی‌های اصل از دهه ۵۰ و ۶۰ شمسی را در این فروشگاه پیدا می‌کنی؛ همه اصل و فابریک، نه کپی و تقلبی.
یادت میاد؟ تو کامنت بنویس — کدام روسری یا کلاه از دهه ۵۰ و ۶۰ بیشتر برایت خاطره‌انگیز است؟
